முக்திநாத்

விருந்தா, மகா அசுர மன்னன் ஜலந்தரனின் ஆழமாக பக்தியுள்ள மனைவி — கடலில் இருந்து பிறந்தவன், அளவற்ற சக்தி கொண்டவன். விருந்தாவின் கணவரிடமான முழுமையான பக்தி வெறும் தாம்பத்திய நற்குணம் மட்டுமல்ல; இது உயர்ந்த ஆன்மீக சக்தி. அவரது பதிவிரதா தர்மம் — உண்மையான விசுவாசமான மனைவியின் புனிதமான சக்தி — ஜலந்தரனை வெல்ல முடியாதவனாக்கிய தெய்வீக கவசம். அவரது தூய்மை முழுமையாக இருக்கும் வரை, மூன்று உலகங்களிலும் எந்த கடவுளும், எந்த சக்தியும் அவனை தோற்கடிக்க முடியவில்லை.

ஜலந்தரனின் சக்தி வளர்ந்து பிரபஞ்ச சமநிலை அச்சுறுத்தப்பட்டபோது, தர்மத்தின் காவலர் விஷ்ணு ஒரு முக்கியமான முடிவெடுத்தார். ஜலந்தரனின் வெல்ல முடியாத தன்மையை உடைக்க, விஷ்ணு ஜலந்தரனின் வடிவமே எடுத்து விருந்தாவை அணுகினார். இந்த மாயத்தால் ஏமாற்றப்பட்ட அவரது புனித தூய்மை மீறப்பட்டது. அந்த தருணத்தில், தெய்வீக பாதுகாப்பு சரிந்தது. ஜலந்தரன் போரில் வீழ்ந்தான்.

விருந்தாவுக்கு உண்மையில் என்ன நடந்தது என்று விழித்துக்கொண்டபோது, அதில் வெறும் துக்கம் மட்டும் எழவில்லை. அது மிக அதிர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது — ஒரு பிரபஞ்ச கரைதல். அவரது உடல் துண்டுதுண்டாக விழுவதாக அவர் உணர்ந்தார், உறுப்பு உறுப்பாக. துரோகம் அவர் இதயத்தை மட்டும் காயப்படுத்தவில்லை. அது அவரது முழு உணர்மையையும் உடைத்தது. தன்னை சிதறுவதாக, தன் உடல், தன் அடையாளம், தன் உயிர்சக்தி — எல்லாம் சின்னாபின்னமாகி விழுவதாக அவர் உணர்ந்தார்.

முழுமையான கரைதலின் இந்த தருணத்தில், அவர் விஷ்ணுவை நோக்கினார் — சபித்தார்.

விஷ்ணுவையே சபித்தார் — பாதுகாப்பின் ஆண்டவரை: தன்னை ஏமாற்றியவர் கல்லாக மாறுவார் என்று. பிறகு, நிறைவான ஆன்மீக இறையாண்மையுடன், நீதிநிறைந்த அந்த துக்கத்தின் முழுமையில், தனது உடலை விட்டு விலகினார்.

முக்திநாத்தைச் சுற்றியுள்ள மலைகளை பாருங்கள். அசாதாரணமான ஒன்றை காண்பீர்கள் — மலை பக்கங்களில் யாரோ வானத்தில் இருந்து வீசியெறிந்தது போல் கற்கள் சிதறிக்கிடக்கின்றன, எல்லா திசைகளிலும், மலை முகங்களை மிகப்பெரிய, அமைதியான பாறை வெள்ளத்தில் மூடுகின்றன.

இது தற்செயல் அல்ல. இது நினைவு.

விருந்தா தன் உடல் துண்டுதுண்டாக கரைவதை உணர்ந்தது போல, விஷ்ணுவும் தனது தெய்வீக வடிவம் கல்லாக மாவதை அனுபவித்தார் — துண்டு துண்டாக, சிதறலாக — அவரது சாபத்தின் முழு எடை நனவாவதை. அவரது உடல் மறைய வில்லை. அது கல்லாகி பூப்பரப்பெங்கும் எல்லா திசைகளிலும் சிதறியது.

அந்த இமய சரிவுகளில் நீங்கள் காணும் ஒவ்வொரு கல்லும் விஷ்ணுவின் தெய்வீக வடிவத்தின் ஒரு துண்டு, விருந்தாவின் சத்தியத்தின் சக்தியால் கல்லாக மாறியது. இந்த நிலப்பரப்பே ஒரு புனித வேதம். தாமோதர் குண்டத்தின் நீரில் வந்து சேர்ந்த துண்டுகள் — அவையே சாளிக்கிராமங்களாக மாறின.

விருந்தாவின் உடல் கரைந்த மண்ணில் இருந்து ஒரு புனித செடி எழுந்தது — துளசி, புனித வேம்பு. துரோகம் செய்யப்பட்டவள் விஷ்ணுவின் சொந்த பூஜையில் மிகவும் அன்பான காணிக்கையாக மாறினாள். துளசியில்லாமல் விஷ்ணு வழிபாடு முழுமையடையாது. அவரது சாபம் அவரை கட்டியது. கரைவிலும் அவரது அன்பு அவரை மீட்டது. இதுவே முக்திநாத்தின் மையத்தில் உள்ள புனிதமான முரண்பாடு.

முக்திநாத்தில் தான் பராசக்தி, பரம தாய் சக்தி, தனது மிகப்பெரிய அருள் செயலை நிகழ்த்துகிறாள். பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரன் கூட — பிரபஞ்ச காலத்தின் முழுமையில் — வெளிப்பாட்டின் சக்கரத்தால் கட்டுண்டிருக்கின்றனர். இங்கே, இந்த புனித இமய தலத்தில், பரம தாய் அவர்களின் கட்டுகளை கரைத்து திரி மூர்த்திகளுக்கும் முக்தியை வழங்குகிறாள்.

சிருஷ்டி, பாலிப்பு, லயத்தின் மூன்று ஆண்டவர்களே முக்திநாத்தில் பராசக்தி முன்னே விடுதலை பெற நிற்கின்றார்கள் என்றால் — இந்த தலத்தின் தன்மையைப் பற்றி எல்லாவற்றையும் சொல்கிறது. முக்திநாத் வெறும் கோயிலல்ல. இது முக்தியின் மூல ஊற்றே.